Terapia Pedagogiczna
Terapia pedagogiczna – oddziaływania polegające na pomocy dzieciom zagrożonym nieprawidłowościami w rozwoju i zachowaniu. Działania terapeutyczne nastawione są na diagnozowanie przyczyn i niwelowanie trudności. Usprawniane są funkcje percepcyjno – motoryczne, językowe, pamięć, koncentracja uwagi oraz umiejętności z zakresu czytania i pisania. W ramach terapii pedagogicznej usprawniane są analizatory: wzrokowy, słuchowy, kinestetyczny.
Dla kogo terapia pedagogiczna?
Terapia pedagogiczna skierowana jest do dzieci i młodzieży m.in.:
- z trudnościami w nauce, w szczególności w nauce czytania i pisania oraz ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia),
- z zaburzeniami przetwarzania słuchowego,
- z trudnościami z pamięcią, koncentracją uwagi,
- z nadpobudliwością psychoruchową,
- z zaburzeniami integracji sensorycznej,
- z problemami dotyczącymi lateralizacji,
- przejawiających nieharmonijny rozwój,
- mających obniżony poziom umiejętności manualnych i grafomotorycznych,
- przejawiających trudności w zakresie orientacji przestrzennej oraz koordynacji wzrokowo-ruchowo-słuchowej.
Zajęcia korekcyjno–kompensacyjne
Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne są rodzajem terapii pedagogicznej, ukierunkowanej na korygowanie i kompensowanie trudności uniemożliwiających uzyskiwanie dobrych wyników w nauce w przedszkolu lub szkole. Zajęcia terapeutyczne skupiają się na usprawnianiu funkcji wzrokowych, orientacji przestrzennej, usprawnianiu funkcji słuchowo-językowych, doskonaleniu umiejętności czytania i pisania, usprawnianiu i doskonaleniu sprawności manualno-graficznej, rozwijaniu umiejętności matematycznych i ortograficznych, rozwijaniu procesów poznawczych, w tym myślenia, uwagi, pamięci, wyobraźni, ćwiczeniu poprawy koncentracji i spostrzegawczości.
Dla kogo są zajęcia korekcyjno-kompensacyjne?
Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne przeznaczone są dla uczniów, którzy mają zaburzenia funkcji wzrokowych, słuchowych, ruchowych, łatwo rozpraszających się, dzieci z deficytami rozwojowymi w sferze percepcyjno – motorycznej lub emocjonalno – społecznej, często wymagających indywidualnego podejścia.
Terapia behawioralna – uznawana jest za jedną z najskuteczniejszych metod pracy z dziećmi. Podczas terapii dziecko i terapeuta pracują na wykształceniu zachowań adaptacyjnych, które umożliwią dziecku prawidłowe funkcjonowanie w środowisku oraz pomogą mu osiągnąć pełną niezależność. Metody behawioralne wykorzystują tzw. „pozytywne wzmacnianie”, które zakłada, że nagroda zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia tego zachowania w przyszłości. Terapia behawioralna ma na celu zwiększenie ilości zachowań pożądanych, redukowanie zachowań niepożądanych, generalizowanie i utrzymanie efektów terapii.
Dla kogo terapia behawioralna?
Najczęściej ten rodzaj terapii wykorzystuje się w pracy z dziećmi z zaburzeniami w rozwoju, z autyzmem, dziećmi, które mają problemy w nabywaniu i rozwijaniu nowych umiejętności, komunikowaniu się lub doświadczyły trudnych sytuacji życiowych.
Terapia ręki
Terapia ręki to terapia mająca na celu usprawnianie całej ręki: od barku, przez ramię i przedramię, po nadgarstek, dłoń i palce. Głównym celem działań podejmowanych w ramach terapii ręki jest udoskonalenie precyzyjnych ruchów dłoni i palców. Zaburzenie funkcjonowania motoryki małej wpływa negatywnie na cały rozwój dziecka, dlatego terapia ręki powinna być rozpoczęta jak najwcześniej. Jest to obszar, którego nie można zaniedbać, gdyż dzięki sprawnym rączkom dziecko poznaje świat i uczy się samodzielności.
Terapia ręki skierowana jest:
- do dzieci, które nie lubią podejmować czynności manualnych w życiu codziennym,
- do maluchów, które mają trudności z samoobsługą,
- do dzieci z trudnościami w zakresie koordynacji obu rąk,
- przy występowaniu obniżonego lub podwyższonego napięcia mięśniowego w obrębie kończyny górnej oraz obręczy barkowej,
- do dzieci u których widoczna jest niedbałość i niezgrabność ruchów,
- przy trudnościach w trzymaniu kredki, ołówka oraz trudnościach w pisaniu.